Thailand_Baksteen_LeonieBrinks.jpg

Een nieuwe vorm van asbewaring?

Mijn moeder vertelde me dat ze later gecremeerd wil worden en dat ze herdacht wil worden in een muurtje op een warme plek in de zon.

Zo kwam ik op het idee om klei te mengen met as van overleden mensen en er een gebakken gedenksteen van te maken. Gebakken klei neemt warmte op en straalt die warmte uit. Hoe fijn zou het zijn om op een zonnige namiddag op een mooie plek tegen een muurtje van bakstenen te zitten? De warmte van de stenen te voelen en daarmee indirect de herinnering aan de warmte van je ouder, de warmte van weleer.

Het vermengen van as in een voorwerp komt voor in sieraden en tatoeages maar niet in een steen waarmee je kunt bouwen. Dit heeft mij aangezet om verder te willen onderzoeken wat de behoefte is van mensen als het gaat over de uiterlijke verschijningsvorm en de context waarin de klei en as toegepast kan worden.

 

Het eerste ontwerp van as en klei

Eind februari 2017 startte ik met materiaal experimenten in keramiekatelier Grijsesteijn in Utrecht. In deze fase zocht ik proefondervindelijk naar het juiste materiaal, de juiste verhoudingen van as en klei, de kleisoort en het uiterlijk van de gedenkstenen nadat ze gestookt zijn.

Het eerste ontwerp maakte ik voor vrienden, wiens honden vlak na elkaar zijn overleden. Ik wilde dicht bij mijn oorspronkelijke idee blijven; het idee om een gebakken steen te maken. Gebakken klei is het materiaal dat het meest wordt toegepast in Nederland. De muren van de huizen, de stoepen en straten, de kademuren. De honden liepen op de kade in Den Bosch, over de straatklinkers en langs de muren van de Singelgracht. In constante aanraking met de Hollandse klei. Daarna lagen ze graag samen in elkaar gekruld te slapen. Dit bracht mij tot een ontwerp bestaande uit twee delen die in elkaar kunnen schuiven en samen één geheel vormen.